aynaların saati

az önce saatim durduartýk gelmenin ya da gelmemeninbi anlamý kalmadýüfledim ve söndü zaman....ben gittimpesim sýra çalýnmýþ saatler ve çalmayan telefonlarben gittimardýmda ne yeni ne eski bi yaþam...sen kaçtýnasal bir sayýydýn belki de ama kendine bilebölünemiyordunöyle kendine öyle bencilsen kaçtýnsabah hiç olmadýumudum yari çýplak ,düþlerim gebesabrýma hýrs býraktýnbeni yalnýz býraktýn....sanýrým sen hiç yoktunsenin konuþan sözcüklerin yoktuve sen deðildin düþman domates kabuklarýnamumlarý yakan sen deðildin söndürüp güneþielimden tutan ve öpen dudaklarýmdan sen deðildinkucaðýnda uyuduðum sen deðildinvücudunun heryanýný ellerimle gözlerimle öptüðümve yüzünü yeniden yaratýþýný seyrettiðim sendeðildinsanýrým sen hiç yoktun....bugün gelmediysenben durdurmuþken dünyayý bu zamansýz intiharnöbetindeevet gelmediysen bugünölmüþ olmalýsýnya da kendi girdabýna düþmüþ olmalýsýndüþlerimi önce kurup sonra hiçe sayacak kadarzalim olmalýsýn...utanmasamkendimden aynalardan ve yazdýðým sevgisözlerindenseni öpen dudaklarýmdan ve tenini tadan tenimdenaðlardýmçocuðunu kaybetmiþ anneler gibive asla anneleri olmamýþ çocuklar gibiaðlardýmpo